دلکده

گاهی که از تو دور می افتم به تمام ابرهایی که بالای سرت راه می روند ، حسودیم می شود. آن وقت آرزو می کنم کاش ابر کبودی بودم که تو به خاطر باران دوستش می داشتی.

گاهی که دیدنت محال می شود ، به ستاره ها چشم می دوزم که مرا به یاد برق نگاهت می اندازد و از ماه و خورشید می پرسم در چه روزی متولد شدند.

وقتی نیستی ، روحم رود سرگردانی است که احوال تو را از همه دریاها می پرسد. موج هایی که حتی یک بار تو را دیده اند ، هرگز به سکوت و ساحل نمی اندیشند.

«پیراهنم از من خوشبخت تر است ، چون اولین کسی است که نام تو را از صدای تام تام قلبم می شنود.»

چه کاروان ، چه قطار ، چه پرنده های آهنین ، هرچه مرا به سوی تو بیاورد و فاصله ی ما را کم کند، دوست داشتنی است. مهم نیست اگر حتی همه ی راه را در خواب باشم.

روزهای دیدار همیشه بارانی است. مثل همیشه فراموش می کنیم چتری به همراه بیاوریم و حرفهایمان زیر باران تازه می شوند.

من حتم دارم دستی که اولین گل سرخ را لبخندزنان در زمین کاشت ، خوب می دانست که یک روز انبوهی از آن تقدیم تو خواهد شد.

زیر پلکت سایه بانم می دهی؟ سوختم آیا امانم می دهی؟

آتش افتاده بر جان و دلم   قطره آبی بر لبانم می دهی؟

میهمان خوان عشقت می شوم  میز بانی را نشانم می دهی؟

بعد از این بی خانمانیها بگو  در کنارت آشیانم می دهی؟

تا بیا سایم دمی در پای عشق  سایه ات را ، مهربانم می دهی؟

ای جواب پرسش بی پاسخم  عشق را آیا نشانم می دهی؟

گوشه چشمی بگردان و بگو  زیر پلکت سایه بانم می دهی؟